Rozdział 9 "Dożynki"

Cała roztrzęsiona patrzyłam jak wrzucają mojego męża do SEJFU! Kręciło mi się w głowie, a cały świat stał się nie wyraźny przez łzy. Ledwo wróciłam do pokoju, a Effie dopadła mnie i kazała się położyć. Zapłakana wgramoliłam się do łózka i zwinięta ze strachu zasnęłam. Brakowało mi ciepłego uścisku blondyna i dotyku jego miękkich ust.                                                                            
* Trzy dni później *
Razem z Effie przygotowujemy się do wyjścia. Tegoroczne dożynki będą nad wyraz inne, gdyż będziemy losować tylko z jednej kuli. Nie zależnie czy to chłopak, czy dziewczyna imię zostanie wrzucone do jednego pojemnika.
-Witam wszystkich na dożynkach otwierających 76-te Głodowe Igrzyska! - uśmiecha się i spogląda na tłum zebranych dzieci.
Podchodzi już z mniejszym uśmiechem do kuli i wkłada tak rękę i...
-Cornelia Nimrodel!
Z tłumu wyłania się przerażająco chuda dziewczyna, która miała z 13 lat. Miała zielone włosy z czerwonym pasemka, które były związane w dwa kucyki do kolan. Jej błękitne oczy wypełniały łzy... Spokojnym, niepewnym krokiem podeszła do sceny. Dla otuchy podałam jej rękę i uśmiechnęłam się serdecznie. Cornelia stanęła obok mnie i co jakiś czas jej dłoń muskała moją.
-Następnie... - mówiła nie pewnie Effie. -Allison Pariette.
Była to zaskakująco normalna dziewczyna koło 16 lat. Pomijając fakt, że jej brunatne włosy zakańczał kolor różowy. W jej fioletowych oczach można było dostrzec pewność siebie i zaradność. Spokojnym i opanowanym choć trochę chwiejnym krokiem zmierzała w stronę sceny. Kiedy obie dziewczyny stały obok mnie spojrzały na siebie tak jak by się znały... tak jak ja patrzyłam na Prim. Z życzliwością i oddaniem. Widać było, że obie były je sobą bardzo zżyte.
Po zakończonych dożynkach od razu pobiegliśmy do poduszkowca. Razem z trybutkami poleciałyśmy do dwunastki.
* W dwunastce *
Wszyscy zebrani byli zdenerwowani. Wśród tłumu panowało gorsze zamieszanie niż w Kapitolu. Kiedy Effie podeszła do szklanej kuli zapadła cisza. Zanim włożyła rękę do pojemnika ostatni raz spojrzała na dzieci.
-Willow Mellark! - przy nazwisku mojej córki jej głos się łamał i z przerażeniem spojrzała na mnie.
W stronę sceny dążyła moja córeczka... Nie szła nie pewnie i bez cienia nadziei. Wręcz przeciwnie można było wyczuć jak twardo stąpa po Ziemi.
* Oczami Willow *
Idąc w stronę sceny nie chcę dać po sobie poznać, że się boję. Stąpam zdecydowanie... , ale kiedy byłam już na scenie nogi mi zmiękły i zrozumiałam, że jestem skazana na śmierć... I choć by mama chciała mnie nie wiadomo jak chronić to nie może wyjść za mnie na arenę. Kiedy moja pewność siebie odchodziła, a ciało całe się trzęsło pojawił się cień szansy... Z tłumu wybiegł chłopak...
-Zgłaszam się na trybuta! - oznajmił gotowy do walki syn Annie.
Twardo dążył do sceny. Kiedy wyminął mnie na schodkach poczułam ulgę. Ze łzami w oczach wróciłam do rzędu.
* Oczami Katniss *
U mojego boku stoi Alex... ten sam, którego pamiętam jeszcze gdy nosił pieluchy. Teraz kolej na następne dziecko, które idzie na rzeź.
-Nergo Glacies! - mówi głosem pełnym goryczy Effie.
Ze wszystkich najmłodszych chłopców wychodzi najmniejszy z nich. Z jego wielkich błękitnych oczu strumieniami ciekną łzy. Pomimo to odważnie przegarnia blond włosy i dalej maszeruje w za dużych spodniach. Chłopiec miał około 130 cm wzrostu i 12 lat...
Po zakończonych dożynkach wracamy do Kapitolu całe szczęście, że podróżujemy drogą powietrzną, a nie tym je*anym pociągiem.
Razem z Effie zaprowadzamy dzieci do pokoi. Alex obiecał mi, że zaopiekuje się Nergo, a ja wracam zła do pokoju...